چرا ریسک بانکی استیبل کوین ها هرگز از بین نمی‌رود؟

با افزایش کاربرد دلارهای دیجیتال در اقتصاد جهانی، موضوع مدیریت دارایی‌های بلااستفاده و مواجهه با ریسک بانکی استیبل کوین ها به یکی از محوری‌ترین مباحث صنعت کریپتو تبدیل شده است. اورلین راسل (Aurélien Roussel)، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل شرکت زیرساختی Frgmnt، بر این باور است که توکن‌های با پشتوانه فیات هرگز به‌طور کامل از خطرات سیستم بانکداری سنتی جدا نخواهند شد، زیرا نقطه اتصال آن‌ها به دنیای واقعی همان بانک‌های سنتی است.

انتقال استیبل‌کوین‌ها از دیفای به ابزار پرداخت جهانی

در مراحل آغازین ظهور دیفای، استیبل‌کوین‌ها عمدتاً به‌عنوان اهرم‌هایی برای سفته‌بازی و تأمین نقدینگی معاملات شناخته می‌شدند. اما اکنون در بازارهای نوظهور، کارکرد آن‌ها به ابزاری برای حفظ ارزش دارایی و دسترسی به دلار ایالات متحده بدون اصطکاک‌های شبکه بانکی تغییر کرده است. به باور راسل، مرحله بعدی پذیرش عمومی زمانی رقم می‌خورد که لایه بلاکچین برای کاربر نهایی کاملاً نامرئی شده و در اموری نظیر حوالجات، پرداخت حقوق و خزانه‌داری شرکتی ادغام گردد.

معماری مدولار؛ راهکار مواجهه با ریسک بانکی استیبل کوین ها

بحران‌های بانکی سال ۲۰۲۳ میلادی پارادوکس بنیادین استیبل‌کوین‌های فیات‌محور را آشکار ساخت؛ دارایی‌هایی که روی شبکه به‌صورت غیرمتمرکز جابه‌جا می‌شوند، اما ذخایر آن‌ها در بانک‌های سنتی متمرکز قرار دارد. راسل معتقد است هدف صنعت نباید ادعای استقلال کامل از بانکداری سنتی باشد، بلکه باید فرض را بر احتمال ورشکستگی هر نهاد بانکی بگذارد. او استفاده از معماری مدولار، تنوع‌بخشی به شرکای بانکی، تفکیک دارایی‌ها و شفافیت لحظه‌ای را اساسی‌ترین راهکارهای مقابله با این معضل می‌داند.

کاهش کارمزد تراکنش و دگرگونی مدل درآمدی

مهاجرت حجم گسترده‌ای از تراکنش‌ها به شبکه‌های لایه دوم و بلاکچین‌های سریع، هزینه انتقال را به کمتر از یک سنت رسانده است. در چنین شرایطی، درآمدزایی از محل کارمزد تراکنش به صفر میل می‌کند. صادرکنندگان استیبل‌کوین ناچارند تمرکز خود را از خدمات تراکنشی ساده به توسعه خدمات خزانه‌داری، محصولات مالی سودآور و نقدینگی کارآمد تغییر دهند تا سرمایه‌های دیجیتال در زمان راکد بودن نیز ارزش‌آفرینی داشته باشند.

تحلیل کوین‌گرام

دیدگاه مدیرعامل Frgmnt بازتاب‌دهنده واقع‌گرایی فزاینده در اکوسیستم ارزهای دیجیتال است. استیبل‌کوین‌هایی مانند USDT یا USDC به عنوان پلی میان پول فیات و دنیای بلاکچین عمل می‌کنند؛ بنابراین حذف ریسک طرف تجاری بانکی بدون بازطراحی ساختار پولی ناممکن است. آسیب‌پذیری در برابر مسدودی حساب‌ها، تغییر سیاست‌های پولی و ریسک ورشکستگی بانک‌های واسط همچنان چالش ساختاری این توکن‌ها باقی خواهد ماند.

از سوی دیگر، کاهش کارمزد در شبکه‌های لایه دوم، تمرکز رقابت را از پروتکل به کانال‌های توزیع کشانده است. نهادهای صادرکننده ناچارند به جای رقابت بر سر سرعت تراکنش، بر اعتبارسنجی شفاف، بیمه ذخایر و ایجاد زیرساخت مدیریت نقدینگی فعال سرمایه‌گذاری کنند تا اعتماد نهادی جلب شود.

جمع‌بندی

آینده استیبل‌کوین‌ها نه در جدایی کامل از سیستم مالی سنتی، بلکه در مدیریت هوشمندانه و شفاف این وابستگی نهفته است. پیاده‌سازی معماری مدولار، اتصال به چند بانک هم‌زمان و تفکیک ذخایر، مهم‌ترین تدابیر برای کاهش خطرات سیستماتیک به شمار می‌روند و زیرساخت پرداخت جهانی را در برابر تکانه‌های بانکی مقاوم‌تر می‌سازند.

سوالات متداول

آیا امکان تفکیک کامل استیبل‌کوین‌های فیات از سیستم بانکی سنتی وجود دارد؟

خیر، از آنجا که پشتوانه این دارایی‌ها در حساب‌های بانکی سنتی نگهداری می‌شود، وابستگی آن‌ها به ساختار مالی سنتی اجتناب‌ناپذیر است.

چگونه معماری مدولار ریسک‌های بانکی استیبل‌کوین‌ها را کاهش می‌دهد؟

با تقسیم ذخایر بین چندین بانک مختلف، ایجاد کانال‌های بازخرید موازی و انتشار گزارش‌های تاییدیه لحظه‌ای، احتمال از دست رفتن سرمایه در اثر سقوط یک بانک مهار می‌شود.

با نزدیک شدن کارمزد انتقال به صفر، درآمد صادرکنندگان از چه طریقی تأمین خواهد شد؟

صادرکنندگان به جای دریافت کارمزد تراکنش، از طریق ارائه خدمات خزانه‌داری، اتصال نقدینگی و تولید بازدهی از دارایی‌های راکد کسب درآمد می‌کنند.