بروزرسانی تپ‌روت بیت‌کوین چیست و چگونه فعال شد؟

۱۵ آبان ۱۴۰۵نویسنده:تیم تحریریه کوینگرام۴بازدید۳دقیقه مطالعه

بروزرسانی تپ‌روت یکی از مهم‌ترین رخدادهای تاریخ شبکه بیت‌کوین است که با ترکیب سه پیشنهاد بهبود مختلف، حریم خصوصی و مقیاس‌پذیری این ارز دیجیتال را بهبود بخشید.

بروزرسانی تپ‌روت بیت‌کوین در نوامبر سال ۲۰۲۱ میلادی روی شبکه اصلی فعال شد و به عنوان یکی از مهم‌ترین تغییرات ساختاری این ارز دیجیتال از زمان ارتقای سیگویت شناخته می‌شود. این ارتقا شامل سه پیشنهاد بهبود یا همان BIPهای مختلف بود که با هدف بهبود حریم خصوصی، کاهش کارمزدها و افزایش کارایی قراردادهای هوشمند طراحی و پیاده‌سازی شدند.

اجزای اصلی ارتقای تپ‌روت

این ارتقا شامل سه بخش اصلی یعنی BIP ۳۴۰ برای امضاهای شنور، BIP ۳۴۱ برای ساختار خروجی‌ها و BIP ۳۴۲ برای اسکریپت‌های مرتبط است. امضاهای شنور جایگزین الگوریتم ECDSA شدند و امکان تایید دسته‌ای و تجمیع چند امضا را فراهم کردند. همچنین، ساختار جدید خروجی‌ها اجازه می‌دهد تراکنش‌های پیچیده و ساده از نظر ظاهری روی زنجیره یکسان به نظر برسند که این موضوع تاثیر مستقیمی بر افزایش سطح حریم خصوصی کاربران دارد.

نحوه فعال‌سازی با روش سرعت آزمایشی

فرآیند فعال‌سازی تپ‌روت از طریق روشی موسوم به سرعت آزمایشی انجام شد. در این روش، ماینرها در یک بازه زمانی مشخص حمایت خود را از طریق فیلدهای نسخه بلاک اعلام کردند. زمانی که حد نصاب نود درصد از بلاک‌ها در یک دوره دشواری به این سیگنال‌دهی رسیدند، قفل ارتقا فعال شد و در نهایت در بلاک شماره ۷۰۹ هزار و ۶۳۲ به صورت رسمی روی شبکه نشست.

تحلیل کوین‌گرام

از دیدگاه تحلیلگران کوین‌گرام، موفقیت تپ‌روت نشان داد که جامعه بیت‌کوین می‌تواند بدون درگیری‌های فرسایشی سیاسی، ارتقاهای بزرگی را به سرانجام برساند. این هماهنگی میان توسعه‌دهندگان، ماینرها و نودهای اقتصادی الگوی مناسبی برای تغییرات آینده شبکه فراهم کرد.

اثرات این ارتقا فراتر از بهبودهای اولیه بود و بستر لازم برای فعالیت‌های بعدی مانند ثبت داده‌ها و رونق کتیبه‌ها در سال ۲۰۲۳ را فراهم کرد. با این حال، استفاده بهینه از قابلیت‌های تپ‌روت همچنان به توسعه کیف پول‌ها و ابزارهای سازگار وابسته است تا کاربران عادی نیز بتوانند از مزایای حریم خصوصی آن بهره‌مند شوند.

جمع‌بندی

تپ‌روت با تکیه بر اجماع واقعی جامعه بیت‌کوین و استفاده از ابزارهای فنی مانند امضاهای شنور و مسیرهای اسکریپتی بهینه‌تر، توانست کارایی شبکه را ارتقا دهد بدون اینکه ساختار غیرمتمرکز آن را به خطر بیندازد.