کلید خصوصی؛ هر آنچه که باید درباره کلیدهای خصوصی بدانید-قسمت اول

اگر قصد سرمایه‌گذاری روی ارزهای دیجیتال را داشته باشیم، یکی از مهم‌ترین کارهایی که باید انجام دهیم، یادگیری موارد امنیتی مربوط به آن است، تا بتوانیم سرمایه خود را در امن‌ترین حالت ممکن نگه‌ داریم. در بحث امنیت‌ هم کلید خصوصی به نوعی شاهرگ اصلی است. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا با هم به زبان ساده، مفهوم کلید خصوصی و تمام مسائل امنیتی که برای نگهداری ارزهای دیجیتال باید رعایت کنیم را مورد بررسی قرار دهیم.

هر کیف‌ پول در بیت کوین و ارزهای دیجیتال دیگر شامل دو کلید عمومی و خصوصی می‌شود. برای درک بهتر کلیدهای عمومی و خصوصی بیاید مثالی را بررسی کنیم:

اگر کسی بخواهد به حساب شما پولی واریز کند، باید شماره کارت عابر بانک شما را بداند و شما برای اینکه بتوانید به دارایی‌های حساب خود دسترسی داشته باشید، باید رمز کارت بانکی خود را داشته باشید.

آیا در دنیای واقعی حاضرید کارت عابر بانک و رمز کارت خود را به هر کسی بدهید؟

همانطور که رمز کارت بانکی خود را در اختیار هر کسی قرار نمی دهیم، کلید خصوصی خود را نیز نباید به هرکسی بدهیم.

البته که نه.

مشابه دنیای واقعی، در دنیای ارزهای دیجیتال نیز، هرکسی بخواهد برای شما بیت کوین ارسال کند، باید شماره حساب شما که به آن کلید یا آدرس عمومی می‌گویند، داشته باشد.

پس کلید یا آدرس عمومی به نوعی (نه کاملا) مانند شماره کارت عابر بانک شماست که می‌توانید آن را برای هر کسی که قرار است برای شما بیت کوین ارسال کند، بفرستید، و برای دسترسی به دارایی‌های کیف‌پولتان، باید آدرس یا کلید خصوصی خود را بدانید.

همانطور که در مثال کارت عابر بانک، دسترسی به پول موجود در حساب بانکی، بدون داشتن رمز کارت امکان‌پذیر نبود، درمورد ارزهای دیجیتال هم، دسترسی به دارایی‌های موجود در کیف‌پول، بدون دانستن کلید خصوصی امکان‌پذیر نخواهد بود.

کلید خصوصی (Private Key) چیست؟

کلید خصوصی یک رشته متنی محرمانه و به صورت ترکیبی از حروف و اعداد است، که برای ارسال بیت کوین به کیف پول دیگر و یا خرج کردن بیت کوین ها و بطور کلی دسترسی به دارایی‌های موجود در کیف پول بکار می‌رود. همانطور که می‌دانید در بلاک چین، اطلاعات هویتی ثبت نمی‌شود بنابراین شبکه بیت کوین و دیگر ارزهای دیجیتال، با استفاده از کلید خصوصی تشخیص می‌دهد که شما مالک دارایی‌های داخل یک کیف پول هستید.

کلید خصوصی یک عدد 256 بیتی است که به محض اینکه شما یک کیف پول می‌سازید، به صورت تصادفی ایجاد می شود.

در واقع، کلید خصوصی با استفاده از توابع رمزنگاری (توابع هش)، از روی پسوردی که ما برای کیف پول خود انتخاب می‌کنیم، بدست می‌آید.

این توابع رمزنگاری که به آنها توابع هش نیز می‌گویند، ورودی‌های مختلف (با تعداد کاراکترهای مختلف) را گرفته و خروجی‌هایی با طول ثابت (256 بیتی) تولید می‌کنند.

از این رو اگر پسوردی که برای کیف پول خود انتخاب می‌کنیم، ساده و قابل حدس باشد، احتمال حدس زدن آن توسط هکرها افزایش می‌یابد.

نمونه ای از یک کلید خصوصی بیت کوین را می‌توان در زیر دید.

KxhgeYuESuJKAsot2ovQLjuxcTJMF9Hbs2cxdmmx1jy2cqTk31on

باتوجه به اینکه کیف پول های مختلف از توابع رمزنگاری متفاوتی استفاده می‌کنند، فرمت کلید خصوصی ایجاد شده در کیف پول های مختلف می‌تواند باهم فرق داشته باشد.

اگر کلید خصوصی خود را نداشته باشید، می‌توان گفت که شما صاحب بیت‌کوین‌های خود نیستید.

کلید خصوصی شما فقط و فقط باید پیش خودتان بماند، زیرا اطلاع یک نفر دیگر از آن برابر با دادن بیت کوین هایتان به اوست.

علاوه بر این، لازم است از کلید خصوصی خود نسخه پشتیبانی تهیه کنیم و آن را در جای امنی نگهداری کنیم، زیرا اگر موبایل یا لپ‌تاپ خود را گم کنیم و یا به هر نحوی نتوانیم به کیف‌پولمان دسترسی داشته باشیم، بدون داشتن کلید خصوصی یا عبارت بازیابی (که مرتبط با کلید خصوصی هستند) دارایی‌هایمان قابل بازیابی نیست و برای همیشه از دستمان خواهند رفت.

کلید عمومی (Public Key) چیست؟

کلید عمومی نیز یک رشته ترکیبی از حروف و اعداد است که با استفاده از توابع ریاضی رمزنگاری از کلید خصوصی بدست می‌آید.

با وجود اینکه کلید عمومی با استفاده از یک سری توابع رمزنگاری از روی کلید خصوصی بدست می‌آید، اما پیدا کردن کلید خصوصی از روی کلید عمومی، با استفاده از مهندسی معکوس، غیرممکن است.

نمونه ای از کلید عمومی بیت کوین را می‌توان در زیر دید:

1JrPhXTtLTmSywD28znDpPdxJ5dqWr3GMp

باتوجه به اینکه کیف پول های مختلف از توابع رمزنگاری متفاوتی استفاده می‌کنند، فرمت کلید عمومی ایجاد شده در کیف پول های مختلف می‌تواند باهم فرق داشته باشد.

نحوه دسترسی به کلید عمومی هر توکن در کیف پول Atomic که یکی از کیف‌پول‌های محبوبی ست که نسخه اندروید، iOS، ویندور و لینوکس آن موجود است، را باهم بررسی می‌کنیم:

هنگامی که کیف پول را بر روی لپ‌تاپ یا گوشی موبایل خود باز می‌کنید، اولین صفحه‌ای که با آن مواجه می‌شوید به صورت زیر است، که در آن کلید عمومی مربوط به هر توکن روبروی آن نوشته شده است:

هر گاه کسی بخواهد برای ما یکی از ارزهای دیجیتال را ارسال کند، باید کلید یا آدرس عمومی که در اینجا نشان داده شده را برایش ارسال کنیم.

دقیقا مانند زمانی که کسی می‌خواهد پولی برای ما ارسال کند و ما شماره کارت بانکی خود را برای او می‌فرستیم.

تفاوت کلید عمومی و آدرس

اگرچه در کیف پول های زیادی مانند Atomic، آدرس عمومی و کلید عمومی یکسان نشان داده شده‌اند، اما در واقعیت این دو باهم فرق دارند و روند آن به این صورت است که در ابتدا یک کلید خصوصی به صورت تصادفی ایجاد می‌شود.

کلید عمومی با استفاده از توابع رمزنگاری از روی کلید خصوصی ایجاد می‌شود و آدرس نیز از روی کلید عمومی و با استفاده از توابع رمزنگاری بدست می‌آید.

مهم‌ترین ویژگی‌ این توابع رمزنگاری که به آنها توابع هش (Hash) نیز می‌گویند این است که یک طرفه هستند، یعنی با داشتن خروجی تابع نمی‌توان ورودی آن را پیدا کرد.

یعنی به هیچ عنوان نمی‌توان با داشتن کلید عمومی به کلید خصوصی رسید و همچنین با داشتن آدرس به کلید عمومی دست یافت.

بر اساس اینکه برای ایجاد آدرس بیت کوین از کدامیک از توابع رمزنگاری استفاده شده، بیت کوین می‌توان سه نوع آدرس داشته باشد:

آدرسی که با 1 شروع می‌شود که آدرس‌های قدیمی بیت کوین هستند:

1BvBMSEYstWetqTFn5Au4m4GFg7xJaNVN2

آدرسی که با 3 شروع می‌شود که آدرس‌های جدید بیت کوین هستند:

3J98t1WpEZ73CNmQviecrnyiWrnqRhWNLy

و آدرسی که با bc1 شروع می‌شود که مربوط به راه‌حل‌هایی مانند سگویت هستند. در استفاده از این نوع آدرس دقت کنید زیرا بسیاری از کسب و کارها و صرافی‌ها آن را پشتیبانی نمی‌کنند:

bc1qar0srrr7xfkvy5l643lydnw9re59gtzzwf5mdq